Zwrot chrzest w Duchu Św. używany jest w NT siedem razy:
gr. baptidzo en Pneumati Hagio
pl. zanurzać, chrzcić w Duchu Świętym

- Mt 3:11 (Ja [Jan Chrzciel] was chrzczę wodą, ku upamiętaniu, ale Ten, który po mnie idzie, jest mocniejszy niż ja; jemu nie jestem godzien i sandałów nosić; On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem); por. Mk 1:8b; Łk 3:16; J 1:33;
- Dz 1:5 (Jan bowiem chrzcił wodą, ale wy po niewielu dniach będziecie ochrzczeni Duchem Świętym.)
- Dz 11:16 (I przypomniałem sobie słowo Pana, gdy powiedział: Jan chrzcił wodą, ale wy będziecie ochrzczeni Duchem Świętym);
- 1 Kor 12:13 (bo też w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało - czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni jednym Duchem)

Na potwierdzenie przeżycia chrztu w Duchu przytacza się kilka miejsc z Dziejów (2,1-47; 8,14-17; 10,44-46; 19,5-6).

W NT występują także ekwiwalenty terminu chrzest w Duchu Świętym:
- Obietnica Ojca (Łk 24:49),
- dar Ducha Świętego (Dz 2:38),
- otrzymanie Ducha Świętego (Dz 8:15),
- napełnienie Duchem Świętym (Dz 2:4),
- zstąpienie Ducha Świętego (Dz 10:44).

Chrzest w Duchu Świętym- czym jest?
Chrzest w Duchu Świętym, to drugie po nawróceniu doświadczenie religijne. Można je zdefiniować jako Boże dzieło dokonywane w wierzącym, zanurzonym w Duchu Świętym, w Jego mocy i miłości. W czasie modlitwy lub po niej wierzący otrzymuje nadnaturalną pomoc do życia zgodnego z wolą Bożą i moc w realizowaniu swojego powołania (wymiar personalistyczno-misyjny). Ma to związek ze zjednoczeniem z Chrystusem w modlitwie (wymiar chrystologiczno-pneumatyczny), nadnaturalne dary (wymiar charyzmatyczny) oraz doświadczenie wspólnoty z innymi wiernymi (wymiar eklezjalny).
Charyzmaty są najbardziej charakterystyczną cechą ruchu, niejako „dobrem własnym” wniesionym do Kościoła Powszechnego.