A. Zielonoświątkowcy a wyznania wiary Kościoła starożytnego
W Prawie Wewnętrznym Kościoła Zielonoświątkowego czytamy: Zbory tworzące Kościół Zielonoświątkowy w Rzeczypospolitej Polskiej stanowią cząstkę Kościoła Powszechnego, Ciała, którego Głową jest Jezus Chrystus, Pan i Zbawiciel (Ef 1,22-23). Dlatego w łączności z innymi chrześcijanami, wierni Kościoła Zielonoświątkowego wyznają swoją wiarę słowami apostolskiego i nicejsko-konstantynopolitańskiego wyznania wiary (Rozdział I.3, Tożsamość Kościoła). W zgodzie z Kościołem Powszechnym, jako przedstawiciele ruchu pentekostalnego, chrześcijaństwo rozpoznajemy jako drogę za Jezusem, na której przewodnikiem jest Duch Święty i Słowo Boże, a pomocą wyznania wiary (Symbole-Credo) Kościoła antycznego i orzeczenia dogmatyczne pierwszych czterech Soborów Powszechnych.

B. Wyznanie wiary jako Symbol
Na określenie starochrześcijańskich wyznań wiary używa się terminów: Symbol, Reguła wiary lub Kanon (Reguła) Prawdy (łac. regula fidei, regula veritatis, gr. kanon tes pisteos), lub od pierwszych słów wyznania po prostu: Wierzę (credo). Pierwotne znaczenie terminu Symbol (gr. symbolon) to znak potwierdzający tożsamość, ponieważ symbolon to przełamany przedmiot, który po złożeniu pozwalał stronom na identyfikację. W chrześcijaństwie Symbol pełni funkcję znaku rozpoznawczego między wierzącymi i jest znakiem jedności.
Co to jest Symbol? Jest to zwięzłe wyznanie chrześcijańskiej wiary, zbiór podstawowych prawd, które zostały wyrażone w postaci krótkich formuł-orzeczeń. Źródła Symbolu tkwią w obrzędzie inicjacji wczesnochrześcijańskiej (przygotowywaniu do chrztu; chrzcielny Symbol wiary).

C. Symbol wiary jako Symbol chrzcielny
Chrzest katechumena poprzedzało wyznanie wiary: Oto woda; cóż stoi na przeszkodzie, abym został ochrzczony? Jeśli wierzysz z całego serca, możesz. A odpowiadając, rzekł: Wierzę, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym (Dz 8:36-37; por. Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego - Mt 16:18). Znamy także inne, krótkie wyznania wiary, przyjmujące postać prostych formuł (jedno, dwu lub trój-członowych), np. Jezus jest Panem (1 Kor 12:3); istnieje tylko jeden Bóg Ojciec, z którego pochodzi wszystko i dla którego istniejemy, i jeden Pan, Jezus Chrystus, przez którego wszystko istnieje i przez którego my także istniejemy (1 Kor 8:6); Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (Mt 28:19). Na podstawie trzeciej, trójczłonowej formuły, powstały starochrześcijańskie Symbole chrzcielne.

D. Symbol wyznacza granice prawowierności
Wraz z rozwojem Kościoła pojawiły się nieprawowierne nauki.Przeciwstawiano się im w postaci krótkich formuł wiary. Przyjmowały one postać negatywną, np. Wszelki duch, który wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, z Boga jest. Wszelki zaś duch, który nie wyznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie (1 J 4:2.3), lub pozytywną: żywot wieczny dał nam Bóg, a żywot ten jest w Synu jego. Kto ma Syna, ma żywot; kto nie ma Syna Bożego, nie ma żywota (1 J 5:11-12).

E. Przygotowanie katechumenów do chrztu – początki rozwiniętych wyznań wiary
Na początku II wieku doszło do sformułowania trzech pytań zadawanych katechumenowi przy chrzcie. Na podstawie Tradycji Apostolskiej, dokumentu pochodzącego z ok. 150 r., wiemy, że katechumenowi przy chrzcie zadawano trzy pytania. Brzmiały one następująco:
- Czy wierzysz w Boga Ojca Wszechmogącego?
- Wierzę.
- Czy wierzysz w Chrystusa Jezusa, Syna Jego, który przez Ducha Świętego narodził się z Marii dziewicy, został ukrzyżowany pod Poncjuszem Piłatem, umarł, zmartwychwstał trzeciego dnia żywy spośród umarłych, wstąpił do nieba, zasiadł po prawicy Ojca, który przyjdzie sądzić żywych i umarłych?
- Wierzę.
- Czy wierzysz w Ducha Świętego w świętym Kościele?
- Wierzę.

F. Trzy Symbole wczesnego Kościoła: Apostolski, Nicejsko-konstantynopolitański
i Atanazjański.
    a. Proces kształtowania się Symbolu Apostolskiego rozpoczął się na przełomie I/II wieku. Symbol znany jest także jako: Symbolum Apostolicum (Apostolicum) lub Romanum. Swoją nazwę wywodzi od (legendarnego) twierdzenia, że każdy z jego artykułów został ułożony przez jednego z Dwunastu Apostołów (dlatego: Skład Apostolski). Ostateczna redakcja tekstu pochodzi z VI wieku (Galia), a do Rzymu trafił on przyniesiony przez mnichów z Irlandii (VII/VIII w.).
    b. Na Soborze nicejskim w 325 r. zatwierdzono wyznanie wiary, oparte o Symbol chrzcielny kościoła w Cezarei Palestyńskiej. Ostrze tego Symbolu skierowane było przeciwko nauce Ariusza przeczącego odwiecznemu istnieniu Syna. Wyznanie to zostało następnie nieco poszerzone na Soborze konstantynopolitańskim w roku 381, stąd nazwa: nicejsko-konstantynopolitańskie (Symbolum Niceanum, a właściwie Symbolum Niceano-Constantinopolitanum). W wieku VI, na synodzie w Toledo (589) do słów: Wierzę w Ducha Świętego, który od Ojca pochodzi dodano sformułowanie Filioque (łac. i Syna), co stało się ostatecznie przyczyną kontrowersji pomiędzy chrześcijańskim Wschodem a Zachodem. Kościoły Zachodu, a tym samym również ich spadkobiercy, utrwalili tę formułę, stąd obecna jest także w tradycji zielonoświątkowej.
    c. Atanazjańskie wyznanie wiary, zwane Symbolum Athanasianum lub Quicumque, nie wchodzi w skład wymienionych Symboli w preambule Prawa Wewnętrznego. Zdecydowaliśmy się zamieścić również ten Symbol, ponieważ jako zielonoświątkowcy przyjmujemy klasyczną doktrynę o Trójcy Świętej i o Chrystusie. Atanazjańskie wyznanie wiary zawiera 40 formuł i składa się z dwóch części. Pierwsza przedstawia naukę o Trójcy Świętej, druga doktrynę o Chrystusie i Jego dwóch naturach. Symbol przypisywany jest Atanazemu, biskupowi Aleksandrii (III/IV), ale w rzeczywistości pochodzi z V-VI wieku z Galii lub Hiszpanii.


G. Wyznanie wiary Kościoła Zielonoświątkowego wraz z Komentarzem
Zgodnie z tradycją Kościoła antycznego oraz z praktyką Kościołów powstałych na gruncie Reformacji, Kościół Zielonoświątkowy określił zbiór swoich podstawowych twierdzeń doktrynalnych w postaci zwięzłego Wyznania Wiary (osiem artykułów). Nie posiada ono struktury trynitarnej oraz nie ma charakteru wyznania chrzcielnego. W zgodzie z panującym zwyczajem określa raczej normy wiary, wyznaczające granice prawowierności. Wyznanie wiary powstało w trakcie prac Komisji Doktrynalnej w roku 1997. Zostało przyjęte przez Synod Kościoła w dniu 9. maja 1998 r. Komentarz do Wyznania wiary jest wcześniejszy. Tekst Komentarza został zatwierdzony przez Komisję Doktrynalną na posiedzeniu w dniu 8 października 1991 r.